آخرين پژوهش هاي پژوهشگران دپارتمان دانشكده كشاورزي دانشگاه نبراسكاي امريكا
آخرين پژوهش هاي پژوهشگران دپارتمان دانشكده كشاورزي دانشگاه نبراسكاي امريكا نشان مي دهد توليد سوخت هاي زيستي از علف هاي زودرشد، تا 94 درصد باعث كاهش توليد دي اكسيد كربن (CO2) در هواي تنفسي مي شود. علاوه بر آن ميزان انرژي توليدي از اتانول به دست آمده از اين گياهان، 540 درصد بيش از انرژي دريافتي از اتانول به دست آمده از سوخت هاي فسيلي است.
آمارها نشان مي دهد به طور متوسط از هر يك اكر (4/0 هكتار) از زمين هاي زير كشت علف هاي زودرشد، 320 شبكه بيواتانول (اتانول زيستي) به دست مي آيد.
شروع يك حركت
پژوهشگران دانشگاه نبراسكاي امريكا با همكاري مركز تحقيقات كشاورزي امريكا (VSDA) طي پنج سال بررسي روي زمين هاي 3 تا 9 هكتاري زيركشت علف هاي زودرشد، دريافتند با توليد انبوه اين گياهان و توليد سوخت هاي زيستي از آنها مي توان مانع آلودگي هوا شد.
دكتر كن وگل رئيس مركز تحقيقات كشاورزي امريكا درباره اين بررسي مي گويد: «طي پنج سال پژوهش دريافتيم جايگزين كردن سوخت هاي زيستي به جاي سوخت هاي فسيلي، به ويژه توليد سوخت هاي زيستي از گياهان علفي تا 94 درصد باعث كاهش دي اكسيد كربن موجود در هواي تنفسي مي شود.»
اما درباره ميزان توليد انرژي از اتانول زيستي، تفاوت هايي در نتايج بررسي پژوهشگران دانشگاه نبراسكا و مركز تحقيقات كشاورزي امريكا مشاهده مي شود.
دكتر وگل درباره اين تفاوت مي گويد: «براساس اعلام پژوهشگران دانشگاه نبراسكا ميزان انرژي توليدي از اتانول تهيه شده از اين گياهان 540 درصد بيش از اتانول حاصل از سوخت هاي فسيلي اعلام شده بود كه تحقيقات گروه پژوهشي ما نشان داد اين رقم 343 درصد است.»
وي درباره علت اين تفاوت مي گويد: «علت اصلي اين تفاوت بررسي اين شاخص در حجم كل و تخمين ميزان انرژي توليدي از اين گياهان بدون در نظر گرفتن برخي فاكتورها يا ويژگي هاي اين گياهان است. در واقع يافته هاي ما درباره ميزان انرژي توليدي از اتانول حاصل از اين گياهان براساس بررسي در حجم زياد، كشت واقعي و نه آزمايشگاهي اين گياهان انجام گرفت و به همين دليل عدد به دست آمده (343 درصد) با واقعيت منطبق تر است.»
توليد اين ميزان انرژي مستلزم كاشت گياهان زودرشد و غلات غني شده با نيتروژن، بدون آفت و انتخاب بذرهاي سالم است. به اين ترتيب مي توان به ميزان انرژي توليدي اتانول حاصل از اين علف ها مطمئن بود.
براساس همين پژوهش ها در حال حاضر در امريكا شش گياه علفي (زودرشد و علفي) به عنوان گياهان اصلي تهيه سوخت هاي زيستي و اتانول زيستي انتخاب شده اند كه تا سال 2010 ميلادي كشت آنها از حالت آزمايشگاهي به توليد انبوه و واقعي خواهد رسيد. هرچند كاشت اين گياهان با هدف توليد سوخت هاي زيستي و اتانول انجام خواهد گرفت اما براي تهيه اتانول از «نسل دوم» اين گياهان (موسوم به گياهان غني شده) استفاده خواهد شد. اين گياهان قرار است به گونه يي غني شوند كه از هر تن از اين گياهان، اتانول قابل توجهي در مقايسه با ميزان هزينه كاشت، داشت و برداشت آنها به دست آيد.
غلبه بر دي اكسيدكربن
همان طور كه اشاره شد، استفاده از سوخت هاي حاصل از گياهان زودرشد علفي در مقايسه با سوخت هاي فسيلي، باعث كاهش ميزان دي اكسيد كربن موجود در هواي تنفسي تا 94 درصد مي شود. با وجودي كه از سوختن سوخت هاي زيستي نيز دي اكسيدكربن توليد مي شود اما نوع دي اكسيدكربن توليدي به شكلي است كه با كاشت انبوه گياهان، اين كربن به راحتي توسط گياهان بازجذب شده و مورد استفاده قرار مي گيرد.
از طرفي از همين دي اكسيد كربن مي توانيم براي فرآيند توليد گياهان استفاده كنيم. در واقع كربن توليد شده از سوخت هاي زيستي، كربن طبيعي است. كاهش 88 درصدي گازهاي گلخانه يي (GHG) بخش ديگري از مزاياي جايگزيني اتانول زيستي به جاي اتانول حاصل از سوخت هاي فسيلي است.
موانع پيش رو
اتحاديه اروپا هر چند با طرح كاشت گياهان علفي با هدف كاهش آلاينده هاي زيست محيطي موافق است، اما برخي نكات را به عنوان نقاط ضعف طرح اعلام مي كند. به عقيده مخالفان طرح، تمركز روي كاشت گياهان زودرشد علفي، باعث كاهش سطح زيركشت گياهان و غلات مورد استفاده انسان و دام مي شود. بالارفتن بهاي توليد، عرضه و فروش اين گياهان نيز يكي ديگر از مشكلاتي است كه بايد براي آن تدابيري انديشيد. دكتر وگل در اين باره مي گويد: «برخلاف اتحاديه اروپا كه قرار است طرح كاشت گياهان مورد استفاده براي توليد سوخت هاي زيستي را در كنار زمين هاي زراعي مرغوب يا در همان زمين ها به مرحله اجرا بگذارد، امريكا زمين هاي خاصي را براي كاشت اين گياهان انتخاب كرده است.»
وي در ادامه مي افزايد: «زمين هاي حاشيه يي (و نه حاصلخيز و مرغوب) براي كاشت گياهان علفي انتخاب شده است. به اين ترتيب هم زمين هاي زراعي از خطر آسيب در امان خواهند ماند و هم استفاده بهينه يي از زمين هاي حاشيه يي و نه چندان مرغوب خواهد شد. از سوي ديگر انتخاب اين زمين ها، زمين هاي نه چندان مرغوب را وارد چرخه اقتصادي خواهد كرد و اين زمين ها نيز از ركود اقتصادي و خريد و فروش خارج خواهند شد.» نگراني اتحاديه اروپا از آلودگي كارخانه هاي توليد سوخت هاي زيستي دليل ديگري براي به تعويق افتادن اين طرح در اروپاست. اما دكتر وگل درباره طرح ساخت اين كارخانه ها در امريكا مي گويد: «اين كارخانه ها خارج از شهر و در فاصله 40 تا 80 كيلومتري آنها و در كنار اين زمين ها ساخته مي شوند. به اين ترتيب نه تنها آلودگي به شهرها انتقال پيدا نمي كند، بلكه هزينه انتقال گياهان مورد استفاده براي توليد سوخت هاي زيستي به اين كار خانه ها هم به حداقل مي رسد.»
به اين ترتيب تا سال 2010 ميلادي، بخش عمده يي از زمين هاي حاشيه يي امريكا زير كشت گياهان علفي خواهد رفت تا با توليد سوخت هاي زيستي، ميزان دي اكسيد كربن هواي تنفسي به حداقل برسد
آمارها نشان مي دهد به طور متوسط از هر يك اكر (4/0 هكتار) از زمين هاي زير كشت علف هاي زودرشد، 320 شبكه بيواتانول (اتانول زيستي) به دست مي آيد.
شروع يك حركت
پژوهشگران دانشگاه نبراسكاي امريكا با همكاري مركز تحقيقات كشاورزي امريكا (VSDA) طي پنج سال بررسي روي زمين هاي 3 تا 9 هكتاري زيركشت علف هاي زودرشد، دريافتند با توليد انبوه اين گياهان و توليد سوخت هاي زيستي از آنها مي توان مانع آلودگي هوا شد.
دكتر كن وگل رئيس مركز تحقيقات كشاورزي امريكا درباره اين بررسي مي گويد: «طي پنج سال پژوهش دريافتيم جايگزين كردن سوخت هاي زيستي به جاي سوخت هاي فسيلي، به ويژه توليد سوخت هاي زيستي از گياهان علفي تا 94 درصد باعث كاهش دي اكسيد كربن موجود در هواي تنفسي مي شود.»
اما درباره ميزان توليد انرژي از اتانول زيستي، تفاوت هايي در نتايج بررسي پژوهشگران دانشگاه نبراسكا و مركز تحقيقات كشاورزي امريكا مشاهده مي شود.
دكتر وگل درباره اين تفاوت مي گويد: «براساس اعلام پژوهشگران دانشگاه نبراسكا ميزان انرژي توليدي از اتانول تهيه شده از اين گياهان 540 درصد بيش از اتانول حاصل از سوخت هاي فسيلي اعلام شده بود كه تحقيقات گروه پژوهشي ما نشان داد اين رقم 343 درصد است.»
وي درباره علت اين تفاوت مي گويد: «علت اصلي اين تفاوت بررسي اين شاخص در حجم كل و تخمين ميزان انرژي توليدي از اين گياهان بدون در نظر گرفتن برخي فاكتورها يا ويژگي هاي اين گياهان است. در واقع يافته هاي ما درباره ميزان انرژي توليدي از اتانول حاصل از اين گياهان براساس بررسي در حجم زياد، كشت واقعي و نه آزمايشگاهي اين گياهان انجام گرفت و به همين دليل عدد به دست آمده (343 درصد) با واقعيت منطبق تر است.»
توليد اين ميزان انرژي مستلزم كاشت گياهان زودرشد و غلات غني شده با نيتروژن، بدون آفت و انتخاب بذرهاي سالم است. به اين ترتيب مي توان به ميزان انرژي توليدي اتانول حاصل از اين علف ها مطمئن بود.
براساس همين پژوهش ها در حال حاضر در امريكا شش گياه علفي (زودرشد و علفي) به عنوان گياهان اصلي تهيه سوخت هاي زيستي و اتانول زيستي انتخاب شده اند كه تا سال 2010 ميلادي كشت آنها از حالت آزمايشگاهي به توليد انبوه و واقعي خواهد رسيد. هرچند كاشت اين گياهان با هدف توليد سوخت هاي زيستي و اتانول انجام خواهد گرفت اما براي تهيه اتانول از «نسل دوم» اين گياهان (موسوم به گياهان غني شده) استفاده خواهد شد. اين گياهان قرار است به گونه يي غني شوند كه از هر تن از اين گياهان، اتانول قابل توجهي در مقايسه با ميزان هزينه كاشت، داشت و برداشت آنها به دست آيد.
غلبه بر دي اكسيدكربن
همان طور كه اشاره شد، استفاده از سوخت هاي حاصل از گياهان زودرشد علفي در مقايسه با سوخت هاي فسيلي، باعث كاهش ميزان دي اكسيد كربن موجود در هواي تنفسي تا 94 درصد مي شود. با وجودي كه از سوختن سوخت هاي زيستي نيز دي اكسيدكربن توليد مي شود اما نوع دي اكسيدكربن توليدي به شكلي است كه با كاشت انبوه گياهان، اين كربن به راحتي توسط گياهان بازجذب شده و مورد استفاده قرار مي گيرد.
از طرفي از همين دي اكسيد كربن مي توانيم براي فرآيند توليد گياهان استفاده كنيم. در واقع كربن توليد شده از سوخت هاي زيستي، كربن طبيعي است. كاهش 88 درصدي گازهاي گلخانه يي (GHG) بخش ديگري از مزاياي جايگزيني اتانول زيستي به جاي اتانول حاصل از سوخت هاي فسيلي است.
موانع پيش رو
اتحاديه اروپا هر چند با طرح كاشت گياهان علفي با هدف كاهش آلاينده هاي زيست محيطي موافق است، اما برخي نكات را به عنوان نقاط ضعف طرح اعلام مي كند. به عقيده مخالفان طرح، تمركز روي كاشت گياهان زودرشد علفي، باعث كاهش سطح زيركشت گياهان و غلات مورد استفاده انسان و دام مي شود. بالارفتن بهاي توليد، عرضه و فروش اين گياهان نيز يكي ديگر از مشكلاتي است كه بايد براي آن تدابيري انديشيد. دكتر وگل در اين باره مي گويد: «برخلاف اتحاديه اروپا كه قرار است طرح كاشت گياهان مورد استفاده براي توليد سوخت هاي زيستي را در كنار زمين هاي زراعي مرغوب يا در همان زمين ها به مرحله اجرا بگذارد، امريكا زمين هاي خاصي را براي كاشت اين گياهان انتخاب كرده است.»
وي در ادامه مي افزايد: «زمين هاي حاشيه يي (و نه حاصلخيز و مرغوب) براي كاشت گياهان علفي انتخاب شده است. به اين ترتيب هم زمين هاي زراعي از خطر آسيب در امان خواهند ماند و هم استفاده بهينه يي از زمين هاي حاشيه يي و نه چندان مرغوب خواهد شد. از سوي ديگر انتخاب اين زمين ها، زمين هاي نه چندان مرغوب را وارد چرخه اقتصادي خواهد كرد و اين زمين ها نيز از ركود اقتصادي و خريد و فروش خارج خواهند شد.» نگراني اتحاديه اروپا از آلودگي كارخانه هاي توليد سوخت هاي زيستي دليل ديگري براي به تعويق افتادن اين طرح در اروپاست. اما دكتر وگل درباره طرح ساخت اين كارخانه ها در امريكا مي گويد: «اين كارخانه ها خارج از شهر و در فاصله 40 تا 80 كيلومتري آنها و در كنار اين زمين ها ساخته مي شوند. به اين ترتيب نه تنها آلودگي به شهرها انتقال پيدا نمي كند، بلكه هزينه انتقال گياهان مورد استفاده براي توليد سوخت هاي زيستي به اين كار خانه ها هم به حداقل مي رسد.»
به اين ترتيب تا سال 2010 ميلادي، بخش عمده يي از زمين هاي حاشيه يي امريكا زير كشت گياهان علفي خواهد رفت تا با توليد سوخت هاي زيستي، ميزان دي اكسيد كربن هواي تنفسي به حداقل برسد
+ نوشته شده در ۱۳۸۹/۰۱/۲۹ ساعت توسط رزمنده سایبری
|
بنگر که عشق و عاشق و معشوق دیدنی است چنان از خدا خوف داشته باش که گویی او را می بینی